Schotland #3

En zo belanden we aan het begin van de derde week op het Isle of Skye. Gedurende die week komen we regelmatig langs mooie fotolocaties, maar helaas zit het weer niet altijd mee. Veel lage bewolking, waar regelmatig (mot)regen uit valt, zorgt er ongewild voor dat de camera te vaak in de tas blijft.

Qua route hebben we eigenlijk hetzelfde gedaan als in het noorden van Schotland: een rondje tegen de richting van de klok in. En ondanks dat het weer dus regelmatig niet meewerkte, hebben we ons toch prima vermaakt en genoeg moois gezien.

Als eerste komen we aan in Portree, een druk plaatsje vol met toeristen uit alle windstreken. Niet echt ons ding, maar als ik de gekleurde gebouwen aan het haventje zie, kan ik het niet laten om dat toch even vast te leggen.

The Old Man of Storr is één van de hoogtepunten van het eiland. Laat het internet je wat voorschotelen en je zult begrijpen wat ik bedoel. Maar de enige foto van The Old Man, die ik gemaakt heb, is die hieronder en dan had ik nog flink wat geluk ook. Want de bewolking was net even hoog genoeg om er überhaupt iets van te kunnen zien.

Iets dat totaal niet belemmerd werd door de lage bewolking was het uitzicht op de Kilt Rock waterval. Precies tussen twee busladingen toeristen in had ik net genoeg tijd om deze foto te maken.

Quiraing is een spectaculair stukje van het eiland met ruige kliffen, golvende groene bergen en spectaculaire rotsformaties, maar ook hier gooide de lage bewolking roet in het eten. Door het hele gebied loopt een lang wandelpad, waar we een stukje van gelopen hebben. Ik heb toen wel wat foto's gemaakt, maar die vielen allemaal vies tegen. En toch...als je maar goed om je heen blijft kijken, is er altijd wel iets te fotograferen en zo viel mijn oog op dit typische boompje.

Na twee dagen komen we uit bij een schiereiland aan de westkant van het eiland. Op Neist Point, het uiterste puntje hiervan, staat een vuurtoren. In de reisgids stond een foto, die me heel enthousiast had gemaakt wat betreft deze locatie. Maar je raadt het misschien al, lage bewolking zorgde helaas voor een zicht van nog geen 50 meter. Totaal kansloos dus!

Gelukkig komt dan het grote voordeel van reizen in een camper om de hoek kijken. We besloten om de nacht daar op de parkeerplaats door te brengen. Jammer genoeg waren de omstandigheden de volgende ochtend nog even slecht en dus ben ik maar gaan hardlopen. Toen ik echter daarna aan het ontbijt zat, zag ik dat het buiten toch aanzienlijk lichter werd en dat de zon hard zijn best deed om zich te laten zien.

Uiteraard heb ik toen meteen mijn camera gepakt en ben naar de locatie gerend, waar ik verwachtte het mooiste uitzicht te hebben. Na slechts een minuut of twee was ik op die plek en precies op dat moment brak de zon echt door de bewolking heen. Lang heeft dat niet geduurd, want na weer een minuut of twee was het uit met de pret. Maar voor mij was dat voldoende en ik had eindelijk mijn foto met mooi licht, yes...!! En zeg nou zelf, aan spektakel geen gebrek toch?

Daarna zijn we doorgereden naar Talisker Bay, waar we allebei flink van onder de indruk waren. Een smalle baai met een mooie blauwe zee wordt aan beide kanten omgeven door flinke rotswanden en dan is er ook nog een waterval die het geheel af maakt. En voor de verandering was er zelfs ook nog wat blauwe lucht te zien.

Maar ook het strand daar was geweldig. De kleur van de zandkorrels was namelijk donkergrijs. En omdat het bovenste laagje wel 'gewoon' geel zand was, had het getij op veel plekken hele mooie patronen in het zand achtergelaten.

Dit was tevens onze laatste dag op het Isle of Skye en op weg van Talisker Bay naar de camperplaats voor die nacht zagen we nog een keer zo'n typisch plaatje van het Schotse landschap. Een mooie afsluiting van onze dagen op dit fantastische eiland.

De volgende dag kwam de regen met bakken uit de lucht. Een prima dag om flink wat kilometers te maken. Kort nadat we weer op het vasteland waren passeerden we Eilean Donan Castle, weer zo'n tot de verbeelding sprekend Schots kasteel dat stamt uit de dertiende eeuw.

En zo kwamen we aan het einde van die dag via Fort William uit in Kinlochleven. Daar hebben we de laatste twee dagen van deze vakantie doorgebracht. Na eerst een relaxte wandeling met z'n tweeën naar een nabijgelegen stuwdam, ben ik de volgende dag in mijn eentje naar de top van de Ben Nevis gelopen. En tijdens die tocht heb ik van zeer nabij kunnen meemaken hoe veranderlijk en verraderlijk het weer in de Schotse bergen kan zijn. Ben Nevis is de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk en 'slechts' 1345 meter hoog. Maar het weer op de berg was, zoals ik het eigenlijk nog nooit heb meegemaakt in de bergen. Niet alleen liep ik de laatste paar honderd hoogtemeters in de wolken, maar bovendien stond er een snoeiharde wind en regende het ook. Bovenop de top sneeuwde het nota bene, absoluut geen omstandigheden om even te relaxen. Enigszins in de luwte van de steenman daar heb ik snel wat gegeten en ben daarna meteen weer als de bliksem afgedaald.

Al met al waren het drie mooie weken. Heel Schotland is mooi, maar het westen van het land is zonder meer een stuk spectaculairder dan het oosten. Het weer werkte niet altijd mee, maar dat weet je van te voren en uiteindelijk had het natuurlijk ook nog veel slechter uit kunnen pakken. Wel zijn we door omstandigheden wat eerder terug naar huis gegaan dan initieel gepland. Een goede reden dus om bijvoorbeeld in de herfst nog eens terug te gaan naar het gebied rond Glencoe. De mooie Schotse landschappen en de kleuren van het najaar lijkt me namelijk echt een perfecte combinatie.